Ito ay para magbigay daan sa isang mahalagang pangyayari.

Ang pagtungo sa star city

Pinag-ipunan at pinaghandaan ng lahat ang event na ito.

Ang rendezvous ay magaganap sa mcdo.

Magsasama –sama muna doon tsaka tutuloy sa star city.

Nagbago kami ng meeting place sanhi ng isang di inaasahang pangyayari

Sa chowking na kami tumambay

Isa na lang ang inaantay. Si Pangan.

Sobrang tagal niya.

Sa aming paghihintay umorder muna kami ng makakain.

Nilibre ako ni she ng black gulaman.

Habang naghihintay, tinext ko si papa para magpaalam. Kay mama pa lang kasi ako nagsabi ukol sa galaan na ito

Sabi ko uuwi na ako ng mga bandang 7pm.

Laking tuwa ko nang ang reply ni papa ay “ingat ka rin”

Ayos! Pede na..

Lumipas ang ilang sandali at nakumpleto rin kami

Sakay na ng jeep

Lakad

Sakay ulet

Lakat ulet

Nakarating din.

Bigayan na ng ticket na binili ng tatay ni elaine

Ang Lahat ay magraride all u can.

Pwera lang ako.

Bukod sa wala akong pera ay masasayang lang ang ticket ko kung sakali

pagkat ang plano ko lang sakyan ay ang bump car at carousel at ung mga Disney inspired rides dun

Tama.. isa akong duwag pagdating sa mga heart-pumping, mouth-stretching  and breath-taking rides

Halimbawa ay ang haunted house, cyclone loop, Viking, flying carpet, wild river, at marami pang iba na kinakatakutan ko.

Ang gagamitin kong ticket ay ung 10 free rides ko na hindi nagamit nung nagpunta kami nung pasko. Naiwan ko kasi ang mga ito sa sobrang excitement.

May sobrang ticket si Elaine.

Tapos inalok sa akin..

Kasi nga ako lang ang hindi nakaride all u can

Wala naman akong pera para bayaran ang ticket.

Di talaga pede.

Matapos ang ilang saglit na alukan at tanggihan

Napalagyan pa rin ako ng mistulang bracelet na nagsasabing “ride all u can.. vip”

Nilibre ulet ako ni she.

Ambait talaga.

Pinilit din kasi ako ng iba kong ka-teammate na kunin na nga..

Ayaw ko kasi talaga.

Wala nga akong pera

Pero ayun..

Salamta talaga!

Ang una naming pinasok ay ung “the land of the giant ants”

Ayos diba! Ang saya!

Ginawang horror house ng mga kasamahan ko at ang subject para takutin.. ako..

Ang tampulan ng katatakutan ay lagi na lang ako. Ako.. ako..

Ewan ko rink o bakit nga ba ako natatakot.

Aliw na aliw naman silang takutin ako..

ang sumunod ay ang “the mummy”

ayaw ko pang pumasok.. ngunit dahil sa peer pressure..

ayun isa ako sa mga kumakaripas ng takbo at hinihingal pa..

bigla akong hinika gayong wala naman akong ganoong sakit…

sinundan pa un ng maraming kahika-hikang pangyayari.

Pinasok naming ang lahat ng horror haouse. Tama NAMIN.

Kasama ako..

Habang tumatagal walang kwenta.. hindi pala nakakatakot tinatakot ko lang ang sarili ko..

Sumakay din ako sa Viking na di ko malilimutan ever!

Ayoko na maramdaman ang feeling na yun. Parang katapusan ko na..

Sanhi ng ride na yaon nakatatlong beses kong inulit sakyan ang wild river..

Na-enjoy ko na ito.. masarap pala…

Pinasok din namin ang mundo ng fairy tales….

Sobrang enjoy talaga..

Andami pang nangayari…

Nakita naming si ryan racal ung finalist sa search for the star in a million

Pumasok sya sa haunted mansion kaya pumasok kami ulet.

May nakaaway din sila sa little mermaid.

Mga taong gustong tahimik eh samantalang nasa amusement park sila. Sabi nga sa kanila ng mga kasama ko ay dapat sa sementeryo sila nagtungo panigurado dun ay tahimik.

Nilibre ako ni Caiga ng zagoo

Lumipas ang oras ng di ko namamalayan..

10pm na pala ng gabi.

Lagot! 7pm lang ang paalam ko.

May 1 missed call ako at si mama yun..

Patay.. kelangan ng umuwi..

Umupo muna kami sa isang tabi.

Nakakapagod pala ang mga pinaggagawa namin.

Pero sobrang enjoy..

Di ko maexplain ang kagalakan na nadarama ko..

Hinatid ako ni aira, she, bia sa exit.

Binigyan nila ako ng pang taxi.

Grabe…

Di ko kasi alam ang sasakyan pauwi at bukod pa dun mag-isa lang ako at gabi na..

At higit sa lahat para mapabilis ang pag-uwi ko..

Sobrang na-appreciate ko ang pag-aasikaso sa akin..

Salamat talaga!

Pagdating ko sa bahay.. kinakabahan na ako..

Lagot ako kay mama at papa..

Nagdasal na ako…

Pagpasok ko sa kwarto ito ang sumalubong sa akin..

Si papa ay nakangiti at sabing.. “andito ka na? kala ko hanggang 12am ka pa..?”

Di ko lam kung ano ang mararamdaman ko..

Saya na hindi galit si papa at andito na siya mula sa out of town

O panghihinayang na umuwi ako agad..

Ang pagkabasa pala ni papa sa txt ko na 7pm ay 12am..

Eniweiz.. ang pinakamasayang kaganapan ay nung nagmall kami ni coy. Nagtungo kami sa robinson’s place. Nagpakalunod kami sa pagkain. Pagkain. Pagkain. Pagkain. Una: Tokyo-tokyo- sumo meal at tig-tatlong rice. Ung ika-tatlo kong kanin ay kalahati lang ang naubos ko samantalang si coy ay simot up to last mumo.. hehehehe. Kinain din namin ung lumalangoy na lemon sa ice tea. Ang asim! Pero ang sarap. Ikalawa: grocery galore. Bumili kami ng potato chips, Holland waffles at kropek a.k.a. cheetos. Tama ang cheetos ay pinasosyal na version ng kropek. Naadik si coy sa waffles. Ang sarap kasi talaga.! lip-smacking! At ang huli naman ay ang ice cream sa jollibee na binudburan ng keso.

Sa kasamaang palad nabusog na kami.

Marami rin kaming napag-usapan habang naglalakad sa mga shops sa Rob.

-ang pagiging tamad ay pagiging resourceful

-ang tunay na genius

-ang pag-ibig na nahuli na ang lahat

-ang mga torpe ay hindi gentleman

-ang lungsod sa puso ni coy

-ang pagiging drug Lord

-ang pagconsider sa presyo ng isang bagay bago ito kalikutin

-ang diminishing marginal utility

-at marami pang mga bagay-bagay na naiisip namin sa gitna ng kawalan

________wala kaming ginawa kundi tumawa ng tumawa… hahahahaha________

marami pa kaming pinagkaabalahan tulad ng pagmimix and match ng mga damit at sapatos na nakikita naming. Ang all time favorite naming ay yung gladiator sandals.

Nagtungo rin kami sa manila science upang kunin ang form 137 ni coy na sa katagalan ay natuyo na ang nabasang laylayan ng patalon ko. Matapos ay nagtungo kami sa UPM para ipasa na ang form 137 ni coy. Mabilis lang kami dun di sapat para magpatuyo ng pantalon.

Marami rin akong nakita at nakilala na kabatch ni coy.

Pagkatapos ng adventure namin sa rob. ay tumambay pa ako ulet sa bahay nila. Kumain ng pancit at ng mga natira naming baon sa field trip sa masci at upm.

Dumating si agudo at nagkwentuhan kami.

Nang pauwi na ako hinatid ako ni coy sa may dapitan. Sinundot ko ang kamay ni coy. Aba’y ang lambot! Epektib ang losyon! Makabili nga..Ü

 It was deposited into my brain when I got to watch the movie.

These thoughts came up to my mind after…

Death is a gift that explicates the essence of life. We live to die. For dying is the real beginning of our existence.

Peculiar?  A paradox again… lols..

Yung isa ay Aladdin..

Feeling ko, ngayon ko lang ito napanood though before noong bata pa ako alam kong napanood ko na yun

Siguro marahil  ngayon ko lang kasi naintindihan talaga..

Isa sa di ko malimutang lines dun eh ung “Do you trust me?” na tinanong  ni Aladdin  kay Jasmine

Wala lang.. natutuwa lang ang puso ko sa pangyayaring yun

Maiksi but it tells a lot…

Napagtanto ko rin na may pagkaflirt pala c Princess Jasmine… hehe

Napaka-expressive ng kanyang mga mata…. Ang galing ng nagdrawing… astig..

Nalaman ko rin na ang pangalan ng monkey ni Aladdin ay abu…

Pinakita din pala sa storya ang hiwaga ng “love at first sight”

Matindi pala ito pagkat sa unang meeting pa lang ay they tried to kiss already..

Di nga lang na natuloy sanhi ng pagdating ng mga asungot…

Bukod pa dun naging malinaw sa akin kung bakit si aladdin ang nakakuha ng magic lamp.. ito ay dulot din pala ng pag-ibig nya kay jasmine… well… dats love..

Magic carpet talagang maituturing ung magic carpet.. pano akalain mo they almost traveled the whole world in just one night.. parang split seconds lang nangyari just enough to finish a song…Sobrang bilis pala lumipad nun.. mas mabilis pa sa eroplano… very enchanting..

Anyway.. kaya nga fairy tale eh…. Hehehe..

Nagkainlaban cla matapos nun.. (kaya para sa mga guys.. advice ko lang… the best way to get a girl’s heart is a magic carpet ride… hehehe)

May kadiri moment din dun.. ito ay noong hinalikan ni Jasmine c Jafar to cover Aladdin para makuha ulet ung lamp… kaso di naging effective pagkat natulala si aladdin sa ginawa ni jasmine… sayang tuloy ung effort ni jasmine… yuckers pa naman un… kissing a dirty old man inside and out..  yun nagkalabanan pa… hehehe..

To sum it up… maganda ang storya… at ang conclusion… maghanap ng Magic lamp sa sahara…. Hehehe try nyo…

“a whole new world…… a new fantastic point of view.. no one to tell us no or where to go….”

Yung isa pa ay yung Beauty and the Beast

Ang pangit pala talaga ng beast.. kaya nga beast na naturing eh… hekhek

Pero he possesses a killer smile with his sharp fangs angd huge teeth… killer talaga..

Nalaman ko rin na mabait pala ung candle holder… hehe bait cya..

Maituturing na true love talaga ung nangyari sa kanila..

inspite of the monster’s looks.. Bell is able to see the beast true self and love him… galing no..

Huwell… that’s fascinating about love.. it is truly magical…

Hekhek…

Try mo kayang mainlab sa taong mukang kurimaw… ano kayang feeling… okei sana kung magtratransform siya sa ending into a prince charming eh no.. hehehe.. pano kung hindi..? mamahalin mo pa rin kaya..? hehehe..

Ano kayang mangyayari kung nung naging tao ung beast ay mukang beast pa rin cya.. hehe.. wala lang..

Back to the real story..

Mahilig pa lang magbasa si belle..

Sa sobrang addiction sa pagbabasa, naglalakad siay while reading and she even sings… astig talaga yung babaeng yun.. hindi nya nakikita ung dinadaanan nya pero nakakaiwas sya sa mga hassles along the way… akalain mo… hehe

Kaiba talaga ang mga  mata nun..

Napagtanto ko rin na si bell ung may kasalanan kung bakit napahamak yung beast..

She has to do it to spare his father..

Napansin ko rin na malakas umihip ng hangin ung maliit na tasa.. nagawa nyang pagliyabin yung uling para umandar ung machine na gawa ng tatay ni belle..

Blue-eyed pala c beast.. hehe

At ang ganda nung duster nung naging tao na cya…

Isang rin pala magaling na singer si mrs. Pot.. at ang kaunaunahan niyang single ay yung “tale as old as time… beauty and the beast…”..

Nalaman ko rin na kayang sindihan ng kandila ang sarili nito w/o the help of the posporo…

At ang generalization ko para dito ay…”be a beast to find true love..” paradox.. just read between the lines.. hekhek..

I love fairy tales… but like what professor dumbledore said to harry potter “it is not good to dwell in dreams and forget to live..”

However.. I still believe that fairy tales do come true… hehehe..

For love is a fairy tale.. Magical, enchanting and unexplained..

Dreamer…..

Ala lang.. sobrang layo.. kakapagod.

Andami nangyari ngayong araw na ito.

Nung umaga hinatid ko si mama sa kanyang klase sa may PCHS sa recto.

7am yun.

7:30am kami dumating sa lugar.

Ayoko pang umuwi.

Dahil may kalapitan sa bahay ni bisprin naisipan kong dumaan.

Naglakad ako mula recto hanggang Espana.

Malapit na ako sa bahay nila nang maisipan kong 2mawag sa kanila bago magpatuloy sa aking paglalakad.

Unang tawag walang nasagot.

Sa ikalawang pagkakataon sinagot ng tatay niya ang fone at napag-alaman kong si coy ay nagtungo ng UP Manila para sa psychological exam nya.

Sayang..!!!

Naisipan ko nang umuwi matapos.

Pagsapit ng tanghali….

Nagpunta ako ng skul at nakitraining ng balibol dun

Na-realized ko di ko pala maiiwan yun.

Parte na pala yun ng aking pagkatao.

Kakaiba ang saya na aking nadarama sa pag dig, toss at spike ng bola.

Masaya ang maglaro!! nakalilimot ako.

Masaya kasama ang mga kavarsity ko na maituturing ko na ring mga katropa.

Sa ball exercise lang ako nakisali.

Kapartner ko si Janine. Isang magaling na balibolista. Show stopper siyang maituturing. Incoming 3^rd year na cya.

Mabilis na akong napagod.

Inom agad ng 2big. Ngayon pede na akong uminom kahit kailan ko gusto kahit wala pang team break.

Huwell… alumni na eh.

pagkatapos uminom laro uli.

Nakukuha ko na ang momentum ko sa paglalaro nang sumapit ang alas tres ng hapon.

Kelangan ko nang umalis.

Susunduin ka pa si mama kung san ko siya hinatid.

Naging mabilis ang byahe ko. Okie naman.

Pagdating ko sa venue katatapos lang ng lecture ni mama.

May inantay lang sandali at kami ay umuwi na.

Sa aming pag-aantay ng taxi, natamo namin ay sangkatutak na usok at kaingayan ng mga barker at busina ng mga sasakyan. Polluted na talaga ang Pinas. Eniwei “walang ganyan sa States” sabi nga sa isang komersyal dati.

Mahirap kumuha ng taxi.

Natagalan kami.

Pero sa wakas nakasay rin.

Sumapit ang gabi at ito nanaman ako inaatake ng ang aking lumang sarili.

Ang magulo at wirdong ako.

Di ko malaman kung nakadikit na ba talaga sa aking kabuuan ang pagiging ganito o kaya naman..

Ewan!!!

Tignan mo sinusumpong nanaman ako!!!

Haaaaaaaaaay…..

Marahil di talaga madali ang magbago.

Pero kakayanin ko to!!!

Sabi nga nila Justin at Jessie ng Full house “kaya mo yan!”

Kaya ito na lang ang masasabi ko….. “kaya mo yan Ellis!!!!”

Harharhar…

Communication did it all.

I showed my writings to my Father the night before he left for Angeles.

He examined my composition and divulged something about my feelings. Every single word which came from his mouth stroked me in the heart for the whole thing he said was true. Fears, doubts, angst and anxieties those things bombarded each fiber of my personality. But that was “a before” already. I had passed through it owing to my father’s wisdom. He made me understand my emotions. Now I am aware.

With the help of my blog, my best friend was able to know my deepest mind-set. Upon chatting, both of us discovered that we have been experiencing or should I say suffering in the same den of self confusion. We even suspect ourselves as lunatics. We don’t know that there’s “we”. All this time each of us felt the torture of being alone and lonely. Frighten to be cast off by the people around knowing that our feelings are weird and strange. We talked and shared our views and eventually settled things down. Now we are confirmed to be normal human beings. What we had encountered is just a part of a changing world. Then we realized that we are growing-up already. Sa Filipino “nagdadalaga na”.. hehe.

And still our friendship has been strong all this time.(in spite of the distance between (literally distance) us.)

Masaya mabuhay kapag may katuwang.

Ang Pamilya at ang tunay na kaibigan.

“Syempre with God’s grace.”

He interpreted it and gave me some explanations.

Here are some of my realizations after I confide to my father.

………………………………………….

Every seconds and minutes offer chances to develop into a much better person. Monotonous living, routines and habits are considered to be a fallacy in the reality. It is due to that there is no such thing as to be repeated. Something is being frequent if there is no growth at all. There is no the same thing. Everything is different the second, third, fourth time we look at it. The happiness you felt before will never be like the happiness you are feeling now and you will be feeling in the near future.

The fact about self identity is that it is in continuous change. One is the person what his environment requires him to be. This means sacrifice. He has to forgo his own ID (immediate response unto your own need) for a higher value. By doing so, he will discover his worth and may even make him feel good about himself. This is neither an easy job nor a 1-2-3 step. It needs time and a lot of effort. One way is pretension. Good pretension. Pretending to be nice will lead to a nice person. Pretending to be philanthropic will result to a generous-heart. See. Pretending to be someone you are not will eventually become who you are. It depends on the circumstance you are into.

Always remember that only one thing is constant. And that is Change. One’s existence here on earth is all a process of becoming and stops when he dies. The life you live is the real you.

The judgment is to be done by the omnipotent creator of man’s first breath.

……………………………………….

Thanks pa! Alabyah! You’re the best!

Thinking too much leads me to obscurity rather to luminosity. It’s ironic but true. Lots of things come to my brain without knowing how it pops-up to my mind. These things constantly lead me to self-pity.

Why? I don’t know. My thoughts are ambiguous. I lost my identity into an ocean of whys, ifs and buts. The small meat in my head seems to be pretty much petite. I lack words to describe what’s eating me. Sometimes I consider my view better not to be told for I am often misunderstood. I fret copiously. These worries root in my aspirations, expectations and everything a head of me. I scared to be disappointed, rejected and dumped. I am becoming pessimistic recently though I know it is not a healthy way of thinking. This is not so me.

 I notice that as my days pass from childhood till present, my thinking turn out to be much complex. Not likewise before which is unadorned. I’m not sure if it brings me good, maybe somehow. However, a thing which is simple I make expound. Explaining things may lead to questions unanswered. And finding the answers may direct to eternity.

Maybe I’m just dim-witted.

Moan.

Truly boredom leads to insanity.